De Turbo-Geluidssimulator: Een Onderzoek naar het Geluid van een Snelheid die Nooit Kwam

Er woont sinds jaar en dag een man in mijn straat wiens deurbel indrukwekkender klinkt dan zijn huis. Een volle, galmende gong, het soort geluid dat een hal met marmer en een trap veronderstelt, terwijl achter de voordeur niet meer schuilgaat dan een gang van anderhalve meter en een kapstok. Ik heb jaren gedacht dat dit een vergissing was. Sinds afgelopen dinsdag weet ik dat het een levensfilosofie is, en dat ik haar deel. De aanleiding was een pakketje van 38 gram, waarin zich een aluminium voorwerp bevond dat mijn auto belooft te laten klinken als een auto die ik niet bezit.

Het betreft de Turbo-Geluidssimulator, uitvoering M, kleur zwart. De wetenschappelijke premisse is zo elegant dat men haar bijna over het hoofd ziet: een klein, hol buisje dat men in de uitlaat klemt, waarna de uitstromende gassen erlangs strijken en een fluitend geluid produceren dat het oor, mits welwillend, interpreteert als een turbo. Het apparaat verhoogt geen vermogen. Het verlaagt geen verbruik. Het doet niets aan de auto, behalve haar een stem geven die niet bij haar past. Ik nam mij voor dit laatste te weerleggen.

Waarnemingen tijdens het veldwerk

De montage vergde negentien minuten, waarvan het merendeel werd besteed aan het besef dat mijn uitlaat een andere diameter heeft dan alle uitlaten waarvoor dit product ooit is bedoeld. Uiteindelijk zat het buisje klem, licht scheef, op een wijze die de fabrikant vermoedelijk als "definitief" zou omschrijven en ik als "voorlopig". Ik heb vervolgens een testrit gereden op de N219, en bij precies 71 kilometer per uur trad het beloofde geluid op: een ijl, fluitend gefluister, ergens tussen een fietspomp en een verre theeketel, dat mij drie minuten en tweeenveertig seconden lang begeleidde tot ik afsloeg en het ophield.

Mijn schoonmoeder Riet, zevenenzestig, zat toevallig op de passagiersstoel. Zij luisterde met de aandacht van iemand die een diagnose verwacht. "Vroeger," zei ze uiteindelijk, "had de Simca van je opa zo'n geluid ook, maar dan omdat er iets kapot was." Ze vertelde daarna over haar buurvrouw Corry, wier zoon Herman ooit "een heel dure knal onder zijn auto had laten zetten" en daar volgens de familie nooit gelukkiger van is geworden. Halverwege de rit vroeg Riet of zij het fluitje na afloop mocht meenemen, voor onder de gootsteen, zonder toe te lichten waarom. Ik heb dat afgeslagen. Het was nog voorwerp van onderzoek.

Technische Specificaties

Het buisje meet vier centimeter, weegt 38 gram en is vervaardigd uit een aluminiumlegering die volgens de verpakking "universeel" is, hetgeen in de praktijk betekent dat hij op geen enkele uitlaat exact past. Het geluid ontstaat pas boven een luchtstroomsnelheid die overeenkomt met ongeveer 65 kilometer per uur, wat wil zeggen dat het apparaat zwijgt in precies die situaties -- stilstand, file, stoplicht, parkeergarage -- waarin een mens het meest behoefte heeft aan de indruk van snelheid. Boven de 90 kilometer per uur wordt het geluid overstemd door de wind, de banden en het schaamtegevoel. Er resteert daarmee een venster van vijfentwintig kilometer per uur waarin de simulator functioneert, en dat venster ligt volledig op wegen waar men zich niet mag laten gelden.

Hieruit volgt een inzicht dat de gehele mensheid raakt. De mens verlangt niet naar snelheid, maar naar het geluid van snelheid, en hij verlangt dat geluid het sterkst op de momenten dat hij nergens heen gaat. Wij bouwen fluitjes voor snelwegen die wij op rotondes willen horen. Dit is geen ontwerpfout. Dit is een portret.

Mijn collega Dennis reed een keer mee, luisterde naar het fluiten, en zei: "Dus je auto doet nu alsof." Meer niet. Hij stapte uit bij het volgende stoplicht en verdween tussen de gebouwen, zoals hij altijd verdwijnt. Twee dagen later stuurde hij een bericht met de vraag of hij het fluitje "een weekendje voor zijn eigen auto" mocht lenen. Ik heb het verzoek geregistreerd en niet beantwoord.

Mijn zoon Bas, zeventien, hoorde het geluid een keer vanaf de oprit toen ik langzaam kwam aanrijden. Hij keek op van zijn telefoon, keek naar de auto, keek naar mij achter het stuur, en zei precies een ding. "Papa, gaat het wel?" Toen was hij weg.

Nutteloosheidsbeoordeling

Ik ken het product vier van de vijf sterren toe op de schaal van zinloosheid. Vier betekent: vrijwel nutteloos, op een obscure toepassing na die niet meetelt. Die toepassing openbaarde zich op de derde dag, toen een groepje jongens bij de sportvelden zich kortstondig omdraaide naar mijn naderende stationwagen, in de veronderstelling dat er iets interessants aankwam. Er kwam niets interessants aan. Er kwam ik aan. Die anderhalve seconde van misplaatste aandacht is de enige functie die het apparaat werkelijk levert, en zij telt niet, omdat zij op een leugen berust.

De score gaat uiteindelijk niet over het fluitje. Het buisje deed niets verkeerd; het fluit precies zoals beloofd, ijl en trouw, in het smalle venster dat het is toebedeeld. Wat het onthulde, onthulde het over mij. Drie dagen lang heb ik een geluid gemonteerd aan een leven dat sneller wil klinken dan het gaat, en heb ik geluisterd of iemand het merkte. De man met de te grote deurbel en ik zijn dezelfde man. Het product werkt naar behoren. Het probleem, zo blijkt na negentien minuten montage en vier zorgvuldig gemeten testritten, ben ik.