De Tilcare Kaaklijntrainer: Een Onderzoek naar de Spier die Niemand Vroeg te Versterken

Mijn grootvader kon een walnoot kraken tussen zijn kiezen. Niet als kunstje, maar als vanzelfsprekendheid, zoals andere mensen een deur openen. Toen hij in 1994 overleed, werd zijn gebit niet vermeld in de rouwadvertentie, wat ik nog altijd als een nalatigheid beschouw. De mens is, zo concludeerde ik aan zijn keukentafel, een wezen dat zijn grootste kracht in zijn kaak draagt en deze vervolgens veertig jaar lang gebruikt om uitsluitend yoghurt en gekookte aardappel te verwerken. Het is tegen deze achtergrond van verloren gegane masticatoire grandeur dat de Tilcare Kaaklijntrainer betreden moet worden.

Een Wetenschappelijke Herontdekking

Het product arriveert als een drietal siliconen objecten in de weerstandsklassen 18, 23 en 32 kilogram. De koper wordt geacht hierop te bijten, herhaaldelijk, in de veronderstelling dat de kaaklijn zich daarna zal aftekenen zoals een kustlijn zich aftekent na eeuwen van getij. Het is een belofte van geologische schoonheid, geleverd in een polyzakje.

Ik begon met de 18-kilogramsvariant op een dinsdag om 09:14 uur. De fabrikant adviseert sessies van tien minuten. Na drie minuten en eenenveertig seconden constateerde ik dat ik niet langer een kaaklijn aan het trainen was, maar een vorm van stille paniek aan het ervaren die ik tot dan toe uitsluitend kende van tandartsbezoeken en familiediners. De verwachtingskloof was aanzienlijk. Ik had een strakkere kaaklijn verwacht. Ik kreeg een lichte verkramping en de behoefte om iemand te bellen.

Veldnotities

Mijn collega Dennis kwam langs terwijl ik de 23-kilogramsvariant testte. Hij keek zeven seconden, zei "je lijkt op een hond die niet weet of de bal van hem is," en vertrok zonder verdere toelichting. Drie dagen later vroeg hij of hij het pakket een weekend mocht lenen. Hij gaf geen reden. Ik gaf het hem, want ik begrijp inmiddels dat Dennis dingen leent zoals andere mensen ademen.

Mijn schoonmoeder Riet (67) begreep het product fundamenteel niet. Volgens haar deden ze "dit vroeger gewoon met een stuk drop" en had haar neef Herman in 1986 een kaak "als een aambeeld" gekregen door het kauwen van zoethout uit Wolvega. Halverwege mijn vierde sessie wilde Riet de 32-kilogramsvariant zelf vasthouden. Niet gebruiken. Vasthouden. Ze hield hem twintig minuten in haar hand terwijl ze over Herman sprak, en gaf hem daarna terug met de mededeling dat hij "zwaarder was dan hij eruitzag," wat zowel over het product als over Herman een waarheid leek te bevatten.

Mijn zoon Bas (17) verscheen in de deuropening op het moment dat ik, met de zwaarste variant tussen mijn kiezen, een onbedoeld geluid maakte. Hij zei: "Papa gaat het wel?" Hij wachtte het antwoord niet af.

Een Bredere Conclusie

Het is hier dat het onderzoek een wending nam. Want terwijl ik op een woensdag om 16:52 uur voor de spiegel stond te bijten op 32 kilogram aan siliconen weerstand, drong een inzicht zich op dat de grenzen van het product ver oversteeg. De mens, zo begreep ik, traint niet zijn kaak. De mens traint de hoop dat een onderdeel van hem dat hij nooit heeft gewaardeerd alsnog betekenis krijgt. Wij kopen geen kaaklijntrainer. Wij kopen het idee dat er nog een versie van ons bestaat die wij met voldoende doorzettingsvermogen kunnen kauwen. Dit geldt, durf ik te stellen, voor de gehele westerse beschaving.

Na elf dagen meten constateerde ik geen meetbaar verschil in mijn kaaklijn, wel een meetbaar verschil in hoe vaak ik in de spiegel keek (van gemiddeld 1,3 keer per dag naar 4,7 keer per dag).

Technische Specificaties

De drie eenheden wegen weerstandsmatig respectievelijk 18, 23 en 32 kilogram, een gegeven dat geen enkele rol speelt zodra men beseft dat men slechts één kaak bezit en deze niet kan opschalen. Het materiaal is voedselveilig siliconen, wat geruststellend is voor een product dat men vrijwillig en herhaaldelijk in de mond plaatst zonder duidelijke noodzaak. De levensduur is onbeperkt, omdat geen enkel mechanisme aanwezig is dat kan falen, behalve de gebruiker. De geur is afwezig. De smaak is, na drie sessies, herkenbaar als "het besluit dat ik dit kocht."

Eindoordeel

Het product functioneert exact zoals beschreven. Het laat zich bijten. Het biedt weerstand. Het breekt niet. Het probleem ligt, zoals zo vaak in dit vakgebied, niet bij het object maar bij de onderzoeker, die elf dagen van zijn leven heeft besteed aan het versterken van een spier die hij nooit bewust heeft aangestuurd, in de hoop op een gezicht dat hij in de spiegel niet eens zou herkennen.

Nutteloosheidsscore: 5 van de 5 sterren. Volstrekt overbodig. Een siliconen object dat een denkbeeldig probleem oplost met meetbare inspanning en immeetbaar resultaat. Geen enkel doel, vlekkeloos uitgevoerd. Een meesterwerk. Prachtig. Dennis heeft het overigens nog steeds.