Het Struisvogel Hoofdkussen: Een Onderzoek naar Slapen onder Toezicht van een Loopvogel

Op een dinsdag in mei bleef ik tweeëntwintig minuten staan voor een verkeerslicht dat, naar later bleek, al sinds februari defect was. Niemand had het gemeld. We stonden er met zijn vieren, vreemden, en wachtten op een groen dat nooit zou komen. Ik dacht: zo is de mens. Hij wacht op een teken dat niet bestaat, en hij doet dat geduldig. Pas thuis, terwijl ik de post sorteerde, begreep ik dat ik die ochtend onbewust had geoefend voor wat later mijn moeizaamste consumentenonderzoek tot nu toe zou worden.

Het object van studie arriveerde drie dagen later in een platte envelop: een kussen van veertig bij veertig centimeter, voorzien van vulling, waarop in fotorealistische kwaliteit een volledige struisvogel staat afgebeeld. Geen kop, geen detail, maar het hele dier, op ware grootte gecomprimeerd tot textiel. De vogel staat licht voorovergebogen, alsof hij iets op de grond bestudeert dat wij niet kunnen zien. Ik noteerde dat als eerste bevinding: het kussen kijkt niet naar u, het kijkt langs u.

De verwachting bij een kussen is helder. Men legt het hoofd erop. Men sluit de ogen. Men slaapt. Ik heb dit op de eerste avond geprobeerd om exact 23:14 uur. Wat ik niet had voorzien, was de aanwezigheid van een tweede partij in het bed. De struisvogel, hoewel plat en zonder mening, gaf de onmiskenbare indruk te wachten tot ik zou wegdraaien. Ik lag zeven minuten en drieënveertig seconden roerloos, niet uit ontspanning, maar uit beleefdheid. Om 23:22 uur draaide ik het kussen om. De achterzijde is effen wit. Op die effen witte zijde sliep ik uitstekend, wat de centrale paradox van dit product blootlegt: het functioneert pas optimaal wanneer men het ontwerp volledig aan het zicht onttrekt.

De reactie van het thuisfront

Mijn schoonmoeder Riet, zevenenzestig, bekeek het kussen langdurig en concludeerde dat zoiets in de jaren tachtig "een gewone struisvogel was, gewoon levend, in de dierentuin van Emmen". Ze vertelde dat buurvrouw Corry destijds een struisvogelei had gekocht op de markt en daar drie maanden over had gedaan om het op te eten. Ze keek nog eens en zei dat het kussen "iets had". Toen ik vroeg wat dan, zei ze dat het haar deed denken aan haar eerste man, "die ook altijd zo stond". Halverwege de avond vroeg ze of ze het kussen mee mocht nemen naar huis. Ik heb dat geweigerd, wat de verhouding tot op heden bekoeld heeft.

Mijn collega Dennis bekeek het object kort, zei "dat ding kijkt naar mijn knieën", en verdween zonder verdere toelichting. Ik heb hem die middag niet meer gezien. De volgende ochtend vroeg hij of hij het kussen "even een nachtje mocht lenen, voor een experiment". Hij gaf het niet meer terug, en wij spreken er niet over.

Mijn zoon Bas, zeventien, verscheen in de deuropening op het moment dat ik het kussen voor de vierde keer aan het omdraaien was, keek naar mij in plaats van naar het kussen, en zei: "Papa gaat het wel?" Daarna verdween hij. Ik heb het antwoord nog niet gevonden.

Technische Specificaties

Het kussen meet veertig bij veertig centimeter, een formaat dat te klein is voor een volwassen hoofd en te groot voor een enkele gedachte. De vulling is synthetisch en herstelt zijn vorm binnen elf seconden na samendrukking, wat ik vier maal heb gemeten met een stopwatch en een streng gemoed. Aan de onderzijde bevindt zich een rits van negentien centimeter, bedoeld om de vulling te verwijderen, hoewel onduidelijk blijft waarom iemand een struisvogel zou willen leegmaken. De afgebeelde vogel heeft een geschatte staphoogte van tweeënhalve meter in werkelijkheid, hier teruggebracht tot zevenendertig centimeter, een reductie van vijftienhonderd procent die het dier niets van zijn waakzaamheid heeft ontnomen.

Conclusie

Ik geef dit kussen vier sterren op de schaal van nutteloosheid. Het is vrijwel volkomen overbodig, met precies één obscure toepassing — het slapen op de blanco achterkant — die niet meetelt, omdat die toepassing iedere willekeurige witte lap stof eveneens biedt.

Toch ligt het ware oordeel niet bij het product. Na elf dagen begrijp ik dat het kussen niets mankeert. Het is een kussen. Het vult de ruimte die een kussen hoort te vullen. Het probleem is dat ik, een volwassen man, 's nachts niet kan slapen omdat een geprinte loopvogel mij niet aankijkt maar langs mij heen blijft staren naar iets op de vloer. De struisvogel wacht rustig. Ik ben degene die wegdraait. Ergens tussen het verkeerslicht in mei en deze elfde nacht is mij duidelijk geworden dat ik mijn hele leven al wegdraai van dingen die mij niet eens zien. Het kussen werkt prima. Het toezicht houd ik zelf in stand.