De Abs Trainer Buikriem: Een Onderzoek naar de Samentrekking Zonder Gevolg

De Onderbreking van het Niets

Op een dinsdagmiddag, om precies 14:47 uur, observeerde ik gedurende elf minuten een vlieg die tegen een gesloten raam vloog. De vlieg beschikte over alle middelen om te ontsnappen — vleugels, instinct, een geopend raam zes centimeter naar links — en koos er desondanks voor om herhaaldelijk en met volle overtuiging tegen het glas te botsen. Ik dacht aan niets in het bijzonder, tot het pakket bezorgd werd. Pas later begreep ik dat de vlieg en het pakket dezelfde stelling verdedigden: dat moeite en resultaat geen contractuele verhouding tot elkaar onderhouden.

Het pakket bevatte de Abs Trainer Buikriem, een elektrische spierstimulator die belooft de buikspieren, armen, dijen en bilspieren te verstevigen zonder dat de gebruiker zich noemenswaardig verplaatst. Het apparaat is, en ik kies mijn woorden met de zorgvuldigheid van een man die weet dat ze tegen hem gebruikt zullen worden, een revolutionaire ontdekking op het gebied van inspanning. Het herdefinieert de inspanning namelijk als iets dat aan iemand anders kan worden uitbesteed, in dit geval aan een negen-volt batterij en twee gelpads ter grootte van een speelkaart.

De Verwachting en Hetgeen Volgde

Ik bracht de riem aan om 15:12 uur en stelde de intensiteit in op stand drie van de vijftien. Mijn verwachting was redelijk: een lichte, opbouwende kracht, vergelijkbaar met de aanloop naar een prestatie. Wat volgde was geen aanloop maar een mededeling. Mijn buik trok samen alsof hij iets verschrikkelijks had onthouden en het mij nu, zeven seconden te laat, alsnog wilde laten weten. De samentrekking had geen bestemming. Er werd niets opgetild, geduwd of verplaatst. Mijn lichaam deed verbeten zijn best zonder dat er een werkstuk bestond waar die moeite naartoe kon.

Hier ontvouwt zich de fundamentele eigenschap van het apparaat: het produceert arbeid die nergens terechtkomt. De spier trekt samen, de spier ontspant, en tussen die twee gebeurtenissen gebeurt precies niets dat de wereld onthoudt. Het is bewegen op de plaats, maar dan zonder de plaats te bewegen.

Dennis, mijn collega, keek één keer naar het apparaat, zei "dat ding maakt je niet sterker, dat maakt je alleen verbaasder", en verliet de kamer zonder verdere toelichting. Drie dagen later vroeg hij of hij hem een weekendje mocht lenen. Voor onderzoek, voegde hij eraan toe, op een toon die geen onderzoek suggereerde.

Technische Specificaties

De riem meet zevenentachtig centimeter in volledig uitgerokken toestand en weegt honderdvierenveertig gram, batterij niet inbegrepen. Hij beschikt over zes intensiteitsprogramma's en vijftien sterktes, wat neerkomt op negentig manieren om hetzelfde niets te bereiken. De gelpads behouden hun kleefkracht gedurende ongeveer dertig sessies, waarna zij hun greep op zowel de huid als op de belofte verliezen. De meegeleverde opbergtas is, opmerkelijk genoeg, het meest functionele onderdeel van de verpakking, aangezien een tas onmiskenbaar dingen kan opbergen, wat meer is dan men van de inhoud kan zeggen.

Riet, mijn schoonmoeder, zevenenzestig jaar, bekeek het apparaat met de blik die zij reserveert voor zaken die in haar jeugd niet bestonden en daarom verdacht zijn. "Vroeger," zei ze, "deden we dat gewoon met een hoepel. Mijn buurvrouw Corry had een hoepel, en die had een buik als een wasbord, tot aan haar pensioen." Halverwege mijn tweede sessie vroeg zij of zij de riem even mocht omdoen, omdat het haar "nuttig leek voor de rug." Zij hield hem veertig minuten om en viel in slaap.

Wat een eierkoker of een hoepel mij over mijzelf had kunnen vertellen, vertelde deze riem mij met genadeloze efficiëntie: dat de mens niet verlangt naar resultaat, maar naar het gevoel ergens mee bezig te zijn. Hieruit volgt logischerwijs dat de gehele beschaving niet is gebouwd op vooruitgang, maar op de geruststelling dat er íets samentrekt. Dit is een groot inzicht voor een product van twintig euro en zestien cent.

De Slotsom

Bas, mijn zeventienjarige zoon, verscheen op de drempel tijdens de elfde minuut van mijn vierde sessie, op het moment dat mijn buikspier ongevraagd opnieuw in actie kwam. Hij keek, hij dacht na, en hij zei: "Papa, gaat het wel?" Daarna verdween hij. Het was de meest accurate productrecensie die in dit huishouden is geschreven.

Ik geef de Abs Trainer Buikriem vier sterren op de nutteloosheidschaal. Eén ster wordt ingehouden omdat het apparaat, tot mijn oprechte teleurstelling, na drie weken een minimale spierspanning in mijn onderbuik bleek te hebben veroorzaakt — een obscuur en ongewenst nut dat de zuiverheid van het ontwerp aantast. Voor het overige is het product onberispelijk in zijn doelloosheid.

Het apparaat werkt namelijk precies zoals het hoort. Het trekt samen, het laat los, en het verandert niets. Het probleem is niet de riem. Het probleem is dat ik er, avond na avond, naast ging zitten in de hoop dat stilzitten ditmaal een vorm van vooruitgang zou zijn. De vlieg vloog uiteindelijk weg door het raam links van haar. Ik bleef zitten.