De Snurkkklopper: Een Onderzoek naar een Instrument tegen Machteloosheid

In de winter van 1989 kocht mijn buurman een metaaldetector, omdat hij ervan overtuigd was dat er in zijn voortuin iets begraven lag. Er lag niets begraven in zijn voortuin. Hij heeft het apparaat veertien jaar lang elke zondag gebruikt, vond drie kroonkurken en één fietsbel, en sprak tot aan zijn verhuizing over die fietsbel alsof het een Romeinse munt betrof. Ik denk de laatste dagen vaak aan die man, omdat ik een voorwerp in handen houd dat ontworpen is om een probleem op te lossen dat het niet oplost, maar dat de gebruiker een gevoel van gerichte activiteit verschaft dat moeilijk te onderscheiden is van een oplossing.

Het product in kwestie is de Snurkkklopper, een houten klopper met een gewatteerd kussentje van rood-wit geruite stof aan het uiteinde, voorzien van een leren lus om de pols. Het apparaat presenteert zich als een medisch hulpmiddel tegen snurken. Dit is, na zorgvuldige bestudering, niet de juiste categorie. De Snurkkklopper bestrijdt het snurken niet. De Snurkkklopper bestrijdt het gevoel van machteloosheid dat het snurken veroorzaakt, en dat is een geheel ander, veel ouder probleem.

De Responsiecurve

Op de steel staat een drietraps protocol gedrukt, in het Duits, met de stelligheid van een veiligheidsinstructie in een kerncentrale. Bij zachte ademhaling: eenmaal voorzichtig tikken. Bij snurken: tweemaal voorzichtig tikken. Bij wat de fabrikant aanduidt als "Sägewerk" — zagerij — luidt het advies: erop slaan zo vaak als u kunt. Ik bestudeerde deze schaal de eerste nacht om 02:47 uur, naast een slapende persoon die fase drie naderde. Wetenschappelijke zorgvuldigheid vereiste dat ik de juiste fase vaststelde voor ik tot interventie overging. Tegen de tijd dat ik mijn conclusie had bereikt, was het 02:53 uur en zes seconden, en was de fase ongewijzigd.

Ik voerde tik nummer één uit. Er gebeurde niets. Ik voerde tik nummer twee uit. Er gebeurde, opnieuw, niets, met een precisie die bijna indrukwekkend te noemen was. De zagerij draaide ononderbroken door. Hier ontstond de eerste barst in mijn verwachting: ik had aangenomen dat de klopper het snurken zou beëindigen, terwijl de klopper in werkelijkheid uitsluitend mijn eigen waaktoestand verdiepte.

De Verschijning van Dennis

Dennis, mijn collega, zag het apparaat de volgende ochtend op mijn bureau liggen.

"Heb je iemand geslagen met een vliegenmepper voor de rijken?"

Ik legde uit dat het een gevalideerd snurkbestrijdingsinstrument betrof. Dennis knikte langzaam, zoals men knikt wanneer men besluit een gesprek niet voort te zetten, en verliet de kamer. Drie dagen later trof ik de Snurkkklopper aan in zijn jaszak, met het kussentje naar buiten stekend als een verdacht boeket. Wij hebben hierover niet gesproken. Dat is, vermoed ik, de enige correcte manier waarop een man een geleende snurkklopper teruggeeft.

Technische Specificaties

De steel is van licht, onbehandeld hout en weegt nagenoeg niets, wat tijdens nachtelijk gebruik een onverwacht nadeel blijkt: het instrument heeft te weinig massa om overtuiging over te brengen. Het kussentje is zacht en volkomen geluiddempend, waardoor zelfs een correct uitgevoerde tik geen hoorbaar effect sorteert en dus geen corrigerend signaal afgeeft aan de snurkende partij. De leren polslus suggereert langdurig gebruik gedurende een hele nacht, een aanname die ik na drieënveertig minuten gebroken slaap als persoonlijk beledigend ben gaan ervaren.

Ik heb gemeten dat de gemiddelde snurkcyclus zich elke negentien seconden herhaalt. De gemiddelde reactietijd tussen het horen van de snurk en het opheffen van de klopper bedraagt bij een vermoeide gebruiker ongeveer elf seconden. Hieruit volgt onontkoombaar dat men nooit op tijd is. Dit is geen gebrek van het product. Dit is een eigenschap van het universum, die het product slechts eerlijk aan het licht brengt.

Het Bezoek van Riet

Riet, mijn schoonmoeder, zevenenzestig, pakte de klopper op tijdens een bezoek op zaterdag om vijftien uur en negentien minuten en woog hem in haar hand alsof zij een vis beoordeelde. "Vroeger," zei ze, "porde mijn moeder mijn vader gewoon met de elleboog, en als dat niet hielp dan trouwde je gewoon door." Vervolgens deelde ze mee dat haar buurvrouw Corry zo'n zelfde ding had, maar dan elektrisch, en vroeg of ze de klopper mocht meenemen voor haar neef Herman. Ik heb dit afgewezen. Het onderzoek was nog niet afgerond.

Het Oordeel van Bas

Bas, zeventien, verscheen die avond in de deuropening, bekeek mij terwijl ik de responsiecurve voor de elfde keer herlas, en zei: "Papa gaat het wel?" Hij was verdwenen voor ik kon antwoorden dat het uitstekend ging, wat niet waar zou zijn geweest.

Conclusie

De Snurkkklopper kent één obscure toepassing die ik tijdens dit onderzoek bij toeval ontdekte: wanneer men hem 's nachts vasthoudt zonder hem te gebruiken, biedt het bezit van een instrument een vorm van rust die het instrument zelf nooit kan leveren. Deze toepassing telt niet mee, want zij heeft niets met snurken te maken en alles met de illusie dat ik iets kan doen aan een situatie waaraan ik niets kan doen.

Vier sterren. Het apparaat is vrijwel volkomen nutteloos en daarmee bijna een meesterwerk, maar het verliest één ster omdat ik het nu, elf nachten later, nog steeds naast mijn kussen leg. Niet om te slaan. Het snurken is nooit gestopt en zal nooit stoppen. Wat is gestopt, is mijn verzet ertegen, en dat is precies de genezing die ik niet had besteld. Ik kocht een instrument tegen het snurken van een ander. Ik kreeg het bewijs dat het probleem nooit het geluid was.