De Linkidea Baardschort: Een Onderzoek naar de Opvang van Wat Toch Al Viel

In de winter van 2011 verloor mijn buurman een handschoen op een parkeerplaats in Emmeloord. Hij heeft drie kwartier gezocht. De handschoen lag, naar later bleek, in zijn andere handschoen. Ik denk vaak aan dat tafereel, omdat het de enige keer in mijn leven is geweest dat ik een mens iets zag terugvinden dat hij nooit echt kwijt was. De mensheid besteedt, naar mijn beste schatting, het grootste deel van haar wakkere uren aan het opvangen van zaken die uit zichzelf naar beneden vallen. De Linkidea Baardschort is het eerste product dat deze nationale neiging tot instrument heeft verheven.

Het apparaat arriveerde op een dinsdag. Ik heb het uitgepakt om 07:14 en het om 07:16 voor het eerst verkeerd om opgehangen. Wetenschappelijk gezien is dit het moment waarop het onderzoek begon.

De Ontdekking

De Baardschort is een grijs, opvouwbaar doek dat met twee zuignappen aan de badkamerspiegel wordt bevestigd, waarna het andere uiteinde om de hals wordt gehangen. Het resultaat is een soort textiele goot tussen het gezicht en het spiegelbeeld, bedoeld om afgeschoren baardhaar op te vangen voordat het de wastafel bereikt. De wastafel, dient gezegd, bevindt zich vijftien centimeter lager en heeft deze functie sinds de Romeinse tijd kosteloos vervuld.

Bij eerste gebruik trad onmiddellijk de absurde verwachtingskloof in werking. Ik had een instrument verwacht dat haar opving. Wat ik kreeg was een instrument dat haar opving op de plekken waar het toevallig niet langs gleed, en de rest met aanzienlijke precisie deponeerde op mijn pantoffels, de vloer, en — om redenen die ik fysisch niet kan verklaren — de binnenkant van mijn rechtermouw. Ik heb na afloop het opgevangen materiaal gewogen: 0,8 gram baardhaar in het doek, geschat 2,3 gram daarbuiten. Het rendement bedroeg daarmee 25,8 procent, wat het product een betrouwbaarheid geeft die vergelijkbaar is met het Nederlandse weerbericht.

Technische Specificaties

Het doek meet ongeveer een meter in diagonaal en is vervaardigd uit een materiaal dat zichzelf "antiaanbak" noemt, een claim die ik na zeven minuten en drieëntwintig seconden scheren formeel betwist. De twee zuignappen hebben een gezamenlijke kleefkracht die exact voldoende is om het doek vast te houden tot het moment waarop er daadwerkelijk gewicht in komt. De linker zuignap liet los om 07:31. De rechter, loyaler, hield het vol tot 07:34, waarna hij met een geluid dat het midden hield tussen een zucht en een verwijt ook capituleerde.

Dennis

Mijn collega Dennis kwam langs, keek naar het opgehangen doek en zei: "Dus je hebt een slabbetje voor je gezicht gekocht." Hij vertrok zonder verdere toelichting. Drie dagen later vroeg hij of hij het een weekend mocht lenen. Ik heb niet gevraagd waarom.

Riet

Mijn schoonmoeder Riet (67) bekeek het product langdurig en concludeerde dat ze "zoiets" vroeger ook hadden, al bleek bij navraag dat ze een theedoek bedoelde. Ze vertelde dat haar neef Herman zich in 1987 altijd boven een opengevouwen krant schoor, "en die ving álles op, en je kon hem daarna nog lezen ook." Halverwege haar betoog vroeg ze of ze het doek mocht hebben, omdat het volgens haar "perfect" zou zijn om de slablaadjes in te drogen. Ik heb dit niet kunnen weerleggen, en dat verontrust me.

Een Bredere Waarheid

Ergens tussen de losgeschoten zuignap en de hergevallen haren begreep ik iets wat verder reikte dan dit product. De mens construeert geen oplossingen voor zijn problemen; hij construeert opvangbakken voor de gevolgen van zijn gewoonten. Wij scheren niet anders. Wij vangen alleen anders op. Het is, geloof ik, de kern van de beschaving, en de Baardschort is er het zuiverste monument van.

Bas

Mijn zoon Bas (17) verscheen op dat moment in de deuropening, keek naar mij — staand voor een spiegel, gehuld in een grijs doek, omringd door mijn eigen haar — en zei: "Papa gaat het wel?" Hij verdween voordat ik kon antwoorden, wat achteraf de juiste keuze was.

Conclusie en Nutteloosheidsscore

Ik geef de Linkidea Baardschort vier sterren op de nutteloosheidsschaal. Het product is vrijwel volledig overbodig; de enige obscure toepassing die ik vond — het drogen van slablaadjes volgens Riet — telt niet, omdat die niet door de fabrikant is bedoeld en bovendien niet door mij wordt gewenst.

Maar de score is, zoals altijd, geen oordeel over het doek. Het doek deed wat een doek kan doen. Het hing, het ving deels op, het liet los. Het probleem is dat ik om 07:14 een man was die dacht dat zijn ochtenden beter konden, en om 07:34 een man was die zijn eigen haren van zijn mouw plukte en zich afvroeg op welk moment precies hij was gaan geloven dat een grijs lapje hem zou redden. Het product werkt zoals het werkt. Wat niet werkte, stond ervoor.