De PELEG DESIGN YolkFrog: Een Onderzoek naar de Mechanische Scheiding van Wat de Eierschaal Gratis Doet

In het najaar van 2003 weigerde mijn oom Walter gedurende een volledig kerstdiner om zijn ei te eten omdat, zo verklaarde hij, "het geel en het wit elkaar niet hoorden aan te raken". Niemand aan tafel begreep wat hij bedoelde. Hij is later die avond vertrokken zonder zijn jas en heeft over het onderwerp nooit meer gesproken. Ik moest aan hem denken toen ik, drieentwintig jaar later, een klein groen pakket opende dat een siliconen kikker bleek te bevatten wiens enige levensdoel bestaat uit het scheiden van precies datgene wat mijn oom gescheiden wenste te zien.

Het apparaat, door de fabrikant aangeduid als de YolkFrog, presenteert zich als een wetenschappelijke doorbraak op een terrein waarvan ik tot voor kort aannam dat het reeds was opgelost: de overdracht van een eidooier van het ene kommetje naar het andere. De methode is bekend. Men breekt een ei en laat het wit door de eigen schaal weglopen. Deze techniek is gratis, eeuwenoud, en functioneert. De YolkFrog stelt zich ten doel haar te vervangen door een kikker.

De Eerste Waarnemingen

Ik brak het eerste ei om 09:14, bij een kamertemperatuur van eenentwintig graden Celsius, op een afstand van vier centimeter boven een wit porseleinen kommetje. Vervolgens kneep ik in de kikker, bracht zijn lippen naar de dooier, en liet los. De kikker slokte de dooier op met een geluid dat ik, na zorgvuldige overweging, het best kan omschrijven als beschaafd.

Het werkte. Dat is het bezwaar, en ik zal het aan het einde van dit onderzoek moeten adresseren.

Ik had namelijk gerekend op falen. Ik had een gescheurde dooier verwacht, een geel waas door het wit, een mislukt experiment dat ik met de kalmte van een teleurgestelde wetenschapper had kunnen noteren. In plaats daarvan leverde de kikker mij een onberispelijk gescheiden dooier af in zevenentwintig seconden -- exact tien seconden langzamer dan wanneer ik de eierschaal had gebruikt.

Dennis, en de Kwestie van het Tweede Kommetje

Dennis, die op dat moment toevallig langsliep, bleef staan en keek geruime tijd naar de kikker. "Waarom doe je dat niet gewoon met de schaal," zei hij. Het was geen vraag. Hij vertrok daarna zonder verdere mededeling en ik heb hem die ochtend niet meer gezien. Gisteren appte hij of hij de kikker "een weekendje" mocht lenen. Ik heb niet geantwoord.

Riet en de Herinnering aan Corry

Mijn schoonmoeder Riet (67) bezocht ons op de tweede testdag. Ik had de kikker niet aangekondigd. Toen zij hem op het aanrecht zag liggen, legde zij haar tas neer en zei: "Dat hadden ze vroeger niet. Bij ons scheidde je een ei gewoon met je handen, en buurvrouw Corry deed het zelfs met een hand, want die hield de andere altijd vrij voor de sigaret."

Zij vertelde vervolgens uitvoerig over Corry, over de jaren tachtig in het algemeen, en over een cake die in 1986 "ook gewoon goed kwam zonder kikker". Halverwege haar betoog vroeg zij of zij "even mocht knijpen". Zij heeft de kikker daarna eenendertig minuten niet meer losgelaten en drie eieren gescheiden die wij op dat moment niet nodig hadden.

Hieruit dringt zich een breder inzicht op dat ik met enige aarzeling noteer, maar dat zich logisch niet laat vermijden: de mens verlangt niet naar een opgelost probleem, maar naar een nieuw instrument om het opgeloste probleem opnieuw mee op te lossen. Dit geldt, voor zover ik kan beoordelen, voor de gehele beschaving.

Technische Specificaties

De kikker meet ongeveer de omvang van een kippenei, hetgeen poetisch aandoet maar functioneel niets betekent. Hij is vervaardigd uit voedselveilig siliconen, is vaatwasserbestendig, en bezit een zuigcapaciteit van precies een dooier per handeling. Er is geen tweede modus. Er is geen schaalvergroting. Er is uitsluitend de kikker, het ei, en de stille vraag wie van ons drieen hier eigenlijk de leiding heeft.

Gebruikershandleiding (Aanvulling door de Consument)

Stap 1: Breek het ei. Stap 2: Realiseer u dat het ei nu reeds gescheiden had kunnen zijn. Stap 3: Pak de kikker. Stap 4: Knijp. Stap 5: Sta gedurende vier seconden stil bij de keuzes die u tot dit moment hebben geleid. Stap 6: Laat los.

Mijn zoon Bas verscheen op de derde ochtend in de deuropening, keek een tel naar de kikker en naar mij, en zei: "Papa, gaat het wel?" Hij verdween voordat ik kon antwoorden. Ik heb geen antwoord geformuleerd, omdat ik er geen had.

Conclusie en Nutteloosheidsscore

De kikker doet wat hij belooft. Hij scheidt de dooier van het wit, betrouwbaar, vrolijk, en volledig overbodig. Op de elfde ochtend betrapte ik mijzelf erop dat ik een ei brak niet omdat ik bakte, maar omdat ik de kikker wilde zien knijpen. Op dat moment was de scheiding van dooier en wit niet langer het doel. Het doel was de kikker, en de kikker was ik geworden.

Ik ken een score toe van vier sterren op de nutteloosheidsschaal. De kikker is vrijwel volstrekt nutteloos -- er is precies een toepassing gevonden, namelijk het scheiden van een eidooier, en die toepassing telt niet, omdat de eierschaal hetzelfde doet, sneller, en zonder mij iets over mijzelf te vertellen. Dat de vijfde ster ontbreekt is geen tekortkoming van het product. Het is een tekortkoming van mij.