De Boyfriend Body Pillow: Een Onderzoek naar de Gesimuleerde Arm

Op de ochtend van de test stond de thermostaat op negentien graden. Dat is een gegeven dat er niet toe doet, en juist daarom noteer ik het. Ik heb in de loop der jaren geleerd dat de details die er niet toe doen vaak de enige zijn die overblijven nadat de rest is vergeten. Mijn buurman Gerard knipte die ochtend zijn heg met een schaar die aantoonbaar te klein was voor de onderneming. Ik heb hem twaalf minuten en veertig seconden geobserveerd voordat ik besefte dat ook ik een taak had. Die taak lag in bruin karton op de keukentafel: de Boyfriend Body Pillow, uitvoering blauw.

De wetenschap kent weinig momenten van zuivere ontdekking. Het openen van de verpakking was er zo een. Voor mij lag een romp. Niet de suggestie van een romp, niet een abstractie van een romp, maar een romp: een gevulde mannentorso in een blauw pyjamajasje, voorzien van precies één arm. De andere arm ontbreekt, en na drie dagen onderzoek durf ik te stellen dat dit geen productiefout is maar een filosofische keuze. Men wordt geacht tegen de aanwezige arm te leunen. De afwezige arm is de arm die u zelf had moeten zijn.

Waarnemingen tijdens het veldwerk

De arm is verzwaard. Dit is de meest verontrustende specificatie die de fabrikant vermeldt, en tegelijk de eerlijkste. Iemand heeft ergens besloten dat een namaakarm het gewicht van een echte arm diende te benaderen, en heeft dat gewicht vervolgens exact gekalibreerd. Ik heb de arm om drie uur zevenendertig 's nachts over mijn schouder gelegd en vastgesteld dat het effect overtuigend was gedurende ongeveer negen seconden, waarna het brein de fraude ontmaskerde en ik wakker lag met een romp.

Mijn schoonmoeder Riet, zevenenzestig, kwam op de tweede dag langs en trof het product aan op de bank. Ze bekeek het lang. "Dat had mijn nicht Corry ook," zei ze uiteindelijk, "maar dan een echte." Ze vertelde vervolgens een verhaal over neef Herman uit Emmen dat begon bij een matras uit 1987 en eindigde, om redenen die ik niet heb kunnen reconstrueren, bij de gaskosten van destijds. Halverwege het verhaal legde ze de arm om haar eigen schouder en vroeg of ze het kussen mocht houden. Ik heb dat afgeslagen. Het was op dat moment nog voorwerp van onderzoek.

Technische Specificaties

Het product meet vierenvijftig bij vijftig centimeter en weegt, met arm, aanzienlijk meer dan een kussen behoort te wegen. De vulling is honderd procent polyester. De buitenzijde is honderd procent katoen. De pyjama is niet afneembaar, wat betekent dat de romp voor eeuwig gekleed gaat in dezelfde blauwe jas, ongeacht seizoen, gelegenheid of rouw. Er wordt een opbergzak meegeleverd, hetgeen impliceert dat de fabrikant momenten voorziet waarop men de romp niet wenst te zien. Ik heb die momenten leren kennen.

Dennis, een collega, kwam de romp tegen tijdens een videogesprek dat ik was vergeten af te sluiten. Hij zei: "Waarom ligt er een halve man op je bank." Ik heb daar geen sluitend antwoord op geformuleerd. Dennis verliet het gesprek zonder verdere toelichting. Twee dagen later stuurde hij een bericht met de vraag of hij het kussen "een weekendje mocht lenen, voor onderzoek". Ik heb dat verzoek geregistreerd maar niet beantwoord.

Uit dit alles trek ik een conclusie die de gehele mensheid raakt. Wie een arm zoekt die niets terugvraagt, vraagt in werkelijkheid iets terug van een arm. Dat de arm dit niet kan leveren, is geen tekortkoming van de arm. De romp doet precies wat een romp kan doen, namelijk aanwezig zijn en zwijgen, en het is de mens die daar meer in leest dan er ligt.

Mijn zoon Bas, zeventien, verscheen op de derde avond in de deuropening terwijl ik de verzwaarde arm voor de vierde keer herpositioneerde. Hij keek. Hij zei één ding. "Papa, gaat het wel?" Toen was hij weg.

Nutteloosheidsbeoordeling

Ik ken het product vier van de vijf sterren toe op de schaal van zinloosheid, en het kost mij moeite dat toe te geven. Vier sterren betekent: vrijwel nutteloos, op één obscure toepassing na die niet meetelt. Die toepassing is dat het, tegen alle bedoelingen in, een acceptabel kussen is. Leg de arm weg, negeer de romp, druk het geheel plat, en men houdt een kussen over. Dat het functioneert als het meest basale voorwerp dat het probeert te overstijgen, is de stille tragedie van dit product.

Maar de score gaat uiteindelijk niet over het product. De romp deed niets verkeerd. De romp lag daar, verzwaard en trouw, in zijn onafneembare blauwe jas, en wachtte tot ik iets zou voelen dat hij niet kon veroorzaken. Dat ik dat drie nachten heb geprobeerd, is geen oordeel over de romp. Het product werkt naar behoren. Het probleem, zo blijkt na vierenzeventig uur veldwerk, ben ik.