De Opblaasbare Vliegtuig-Voetsteun: Een Onderzoek naar het Vullen van de Leegte onder Stoel 31B

Op een onbewaakt moment in de zomer van 2019 heeft mijn schoonvader een halve meter tuinslang gekocht die hij nooit heeft gebruikt. De slang ligt nog altijd opgerold in zijn schuur, en telkens wanneer het gesprek dreigt stil te vallen, wijst hij ernaar. Hij noemt het "de reserve". Ik heb lang niet begrepen wat een mens beweegt om leegte te bestrijden met een voorwerp dat de leegte slechts verplaatst. Vandaag begrijp ik het. Vandaag heb ik de Opblaasbare Vliegtuig-Voetsteun getest.

De Ontdekking

Het product presenteert zich als een oplossing voor een probleem dat de mensheid millennia lang met verbluffend gemak heeft genegeerd: de ruimte onder de stoel voor u. Deze ruimte, zo leert het product ons, is niet leeg — zij is onvoldoende gevuld. Waar de reiziger vroeger zijn benen liet hangen in de nietigheid, biedt de fabrikant nu een opblaasbaar blok van 44 bij 77 centimeter dat de kloof tussen twee stoelen dichtbouwt tot een provisorisch bed. Het is, in wetenschappelijke termen, een poging om het niets te koloniseren.

Ik heb het blok opgeblazen op een vlucht naar Málaga. Volgens mijn telling waren hiervoor tweeënveertig ademstoten nodig, verdeeld over zeven minuten en drieëntwintig seconden, waarvan de laatste anderhalve minuut werd besteed aan het overtuigen van de heer naast mij dat ik geen medische aandoening onderging. Het blok kwam traag tot leven, zoals alle grote uitvindingen. Toen het eindelijk zijn volle omvang had bereikt, besefte ik dat ik mijn eigen beenruimte volledig had geëlimineerd om er een bed van te maken waar ik zelf niet in paste.

Een Zijstap naar het Menselijke

Mijn collega Dennis, aan wie ik het product de dag ervoor had getoond, had het in zijn handen gewogen en gezegd: "Dus je koopt lucht in een tas." Daarna verdween hij, zoals hij altijd verdwijnt, zonder aankondiging en zonder afscheid. Drie dagen later vroeg hij per bericht of hij het blok "een weekendje" mocht lenen. Hij gaf geen reden. Ik heb de reden niet gevraagd. Sommige dingen kan een mens beter niet weten over de mensen met wie hij werkt.

Mijn schoonmoeder Riet, zevenenzestig, bekeek het opgeblazen geheel met de vermoeide blik van iemand die dit alles eerder heeft gezien. "Wij gingen vroeger gewoon met de bus naar Renesse," zei ze, "en niemand had een kussen nodig." Vervolgens vertelde zij over haar buurvrouw Corry, wier neef ooit in een vliegtuig had geslapen "zonder toestanden". Halverwege mijn demonstratie vroeg Riet of zij het blok mocht houden voor onder haar voeten bij het televisiekijken. Ik merk op dat dit precies de toepassing is die de fabrikant niet bedoelde, en precies de enige die werkte.

Mijn zoon Bas, zeventien, verscheen kort in de deuropening, keek naar mij terwijl ik geknield een opblaasbaar meubelstuk bevocht met mijn eigen adem, en zei: "Papa gaat het wel?" Daarna was hij weg.

Technische Specificaties

De voetsteun meet in opgeblazen toestand 44 bij 77 centimeter en draagt volgens de verpakking het gewicht van "een kind". Welk kind, in welke gemoedstoestand, en tot welke leeftijd, wordt aan het oordeel van de consument overgelaten. Het materiaal is een pvc dat bij aanraking een geluid produceert dat het midden houdt tussen een zwembandje en een teleurstelling. De meegeleverde pomp werkt niet. De handleiding beschrijft in vier talen hoe men de handleiding moet lezen. Het geheel weegt 640 gram en neemt, eenmaal leeggelopen, exact evenveel ruimte in als het probleem dat het beweerde op te lossen.

Ik heb vastgesteld dat het blok in ongeveer zestig procent van de gangbare vliegtuigstoelen daadwerkelijk past, en in honderd procent van de gevallen wordt afgekeurd door de cabinebemanning voordat men aan die zestig procent toekomt. Hieruit volgt een breder inzicht: de mens ontwerpt zijn comfort steevast voor een wereld die net iets ruimer is dan de wereld waarin hij leeft. Wij bouwen bedden voor stoelen die niet bestaan. Dit is geen productfout. Dit is een beschavingsfout.

Conclusie en Beoordeling

Ik moet eerlijk zijn, en die eerlijkheid valt mij zwaar. Het product werkte. Op de terugvlucht, tegen beter weten in, blies ik het opnieuw op, en mijn dochter sliep er drie uur en elf minuten op, dieper dan zij thuis in haar eigen bed ooit slaapt. Ik zat er de hele vlucht rechtop naast, mijn knieën tegen de stoel voor mij, en keek naar een kind dat volmaakt tevreden was op een blok lucht dat ik met mijn eigen longen had gevuld.

Dat is het moment waarop een productonderzoek ophoudt over het product te gaan. Het blok is niet nutteloos. Het blok is een spiegel. Het onthult dat ik iemand ben die zijn eigen comfort volledig zal opofferen om de leegte onder andermans stoel te vullen, en dat ik dit vervolgens vrijwillig herhaal. De heer met de tuinslang en ik zijn dezelfde man.

Nutteloosheidsscore: 2 uit 5 sterren. Teleurstellend bruikbaar. De redactie betreurt dit. Het product bewees nut, en dat nut kwam volledig voor mijn rekening. Dennis vindt dit, terecht, verdacht.