De diVinto Reuzenwijnglas “Who Cares”: Een Onderzoek naar de Schaalvergroting van de Persoonlijke Tegenslag

In de zomer van 2017 bezat de redactie kortstondig een soepterrine met een inhoud van vier liter. Zij was geërfd van een oudoom die haar nooit had gebruikt en die haar, blijkens een bijgevoegd briefje, bewaarde "voor als er ooit genoeg mensen zouden zijn". Die mensen zijn nooit gekomen. De terrine stond elf jaar in een kast, werd eenmaal per jaar afgestoft en verdween uiteindelijk naar een kringloopwinkel, waar zij, naar wij vernamen, opnieuw ongebruikt in een kast belandde. Wij concludeerden destijds dat de mens zijn aankopen niet doet voor het heden, maar voor een toekomst die statistisch gezien niet zal plaatsvinden.

Die conclusie is deze week bevestigd door een wijnglas van 860 milliliter.

De Ontdekking

De diVinto "Who Cares" is, blijkens de fabrikant, een "reuzenwijnglas, ideaal cadeau voor wijnliefhebbers". Het betreft een glas ter grootte van een gemiddelde bloempot, uitgevoerd in helder glas, met op de kelk drie horizontale streepjes en bijbehorende aanduidingen die de fabrikant "mood levels" noemt. Van onder naar boven luiden deze: "Bad Day", "Worse Day" en "Who Cares". Het glas is, zo blijkt uit de verpakking, ontworpen om een volledige fles wijn te bevatten in één enkele schenking.

Wij hebben het glas op de eerste dag onderworpen aan wat wij een gebruikstest noemen en wat de fabrikant vermoedelijk een dinsdag noemt. Het glas functioneert. Dit is de eerste, en meest verontrustende, van onze bevindingen. Waar wij een constructiefout verwachtten — een steel die het gewicht niet draagt, een rand die niet drinkbaar is — troffen wij een volledig operationeel wijnglas aan dat zich uitsluitend van een gewoon wijnglas onderscheidt doordat het de vraag "hoeveel is genoeg" op voorhand met "meer" beantwoordt.

De Metingen

De vulcapaciteit werd gemeten met een standaardfles van 750 milliliter. Deze verdween in het glas zonder de bovenste streep te bereiken; er resteerde exact honderdtien milliliter aan ongevulde ruimte, hetgeen betekent dat het glas is ontworpen voor een hoeveelheid wijn die in de reguliere handel niet bestaat. Om de "Who Cares"-streep te bereiken diende een tweede fles te worden aangebroken. Wij hebben dit genoteerd en vervolgens veertig minuten en achttien seconden stil naar de muur gekeken.

De drinkbaarheid werd getest over drie slokken. Bij elke slok kantelde het glas over een hoek van drieënvijftig graden, waarbij de neus van de proever de binnenwand raakte op een diepte van zeven centimeter. De proever kwam boven met een spoor van rode wijn tot aan het voorhoofd. Wij classificeren dit als een ontwerpkeuze.

Ergens tussen de tweede en de derde slok trok de redactie de conclusie dat de mensheid haar tegenslagen niet meet in gebeurtenissen, maar in glasinhoud, en dat elk verdriet uiteindelijk een kwestie is van het juiste vaatwerk. Wij hebben deze conclusie logisch beredeneerd, volstrekt onterecht bevonden, en haar niettemin behouden.

Technische Specificaties

Inhoud: 860 milliliter. Materiaal: glas, dat wil zeggen glas. Hoogte: drieëntwintig centimeter, hetgeen exact één centimeter meer is dan de gemiddelde keukenkast diep is, zodat de kastdeur na plaatsing niet meer sluit. Meegeleverd: een kartonnen koffer, waarvan het handvat suggereert dat het glas veilig vervoerd dient te worden naar een bestemming die de koper op het moment van aankoop nog niet kent.

De Reacties

Dennis, die de test bijwoonde, merkte op dat het glas "gewoon een vaas met een steel" was en verliet vervolgens het pand zonder verdere toelichting. Drie dagen later vroeg hij per bericht of hij het glas een weekend mocht lenen. Hij gaf geen reden.

Riet (67) begreep het glas niet. Zij vergeleek het met een cognacglas dat haar zwager Herman in 1988 op een veiling had gekocht en nooit had durven vullen, "omdat je dan zou moeten toegeven hoeveel je op had". Halverwege het gesprek vroeg zij of zij het glas mocht hebben. Wij hebben niet geantwoord.

Bas verscheen in de deuropening, keek naar het glas, keek naar zijn vader, en zei: "Papa, gaat het wel?" Vervolgens verdween hij.

Conclusie

Het glas werkt. Dat is het probleem. Een defect glas had ons met rust gelaten; dit glas dwong ons tot een inventarisatie. Wij hebben vier avonden lang uit het glas gedronken en op de vijfde avond vastgesteld dat wij niet het glas aan het testen waren, maar onszelf, en dat het glas — geduldig, transparant, achthonderdzestig milliliter groot — de uitslag reeds kende.

Nutteloosheidsscore: vier sterren. Het glas is vrijwel volledig overbodig; de enige toepassing die wij vonden — het in één keer opdrinken van een fles wijn zonder tussentijds te hoeven nadenken — telt niet, omdat die toepassing ons meer over onszelf onthulde dan over het glas. Wij trekken één ster af, niet omdat het glas tekortschiet, maar omdat het dat nadrukkelijk niet doet.