De BRUBAKER Biker Tuinkabouter: Een Onderzoek naar de Bewaker die Niets Bewaakt

In het voorjaar van 2009 plaatste mijn schoonvader een vogelverschrikker in een moestuin waar nooit één vogel was gesignaleerd. Hij heeft die verschrikker drie zomers lang trouw onderhouden, hem in oktober naar binnen gehaald en in maart weer opgesteld, alsof er een afspraak bestond tussen hem en een dreiging die uitsluitend in zijn hoofd woonde. Toen ik hem vroeg waartegen het ding ons eigenlijk beschermde, keek hij me aan met het geduld van een man die uitlegt dat water nat is, en zei: "Dat weet je nooit." Ik denk vaak aan die zin. De mensheid omringt zich, naar mijn beste schatting, voornamelijk met wachters tegen gevaren die zij zelf heeft uitgevonden. De BRUBAKER Coole Tuinkabouter Biker is de meest gevorderde uitdrukking van dit verlangen die ik tot op heden heb mogen onderzoeken.

Het beeld arriveerde op een woensdag. Ik heb het uitgepakt om 08:41 en het om 08:43 voor het eerst op de verkeerde tegel gezet. Wetenschappelijk gezien is dit het moment waarop het onderzoek begon.

De Ontdekking

Het object betreft een vierentwintig centimeter hoge harsen figuur van een kabouter, uitgevoerd als motorrijder, voorzien van een zonnebril en een leren jasje met een schedelmotief. De fabrikant benadrukt de weerbestendigheid. Dit is een opmerkelijke claim, omdat hij suggereert dat het beeld een taak heeft die het zonder weersbestendigheid niet zou kunnen volbrengen. Na zorgvuldige observatie heb ik die taak niet kunnen vaststellen. De kabouter staat. Hij staat in de regen, hij staat in de zon, en hij staat — dit is essentieel — ook wanneer er niemand kijkt, wat ik heb geverifieerd door achtentwintig minuten lang vanuit de schuur door een kier te gluren.

Mijn aanvankelijke veronderstelling, dat een tuinwachter de tuin op enigerlei wijze bewaakt, bleek onhoudbaar. De zonnebril, die ik had aangezien voor een functioneel onderdeel, beschermt geen ogen, want de kabouter heeft geen ogen achter het glas die beschermd zouden moeten worden. Het glas beschermt de afwezigheid van ogen. Hieruit volgt logischerwijs dat ieder mens uiteindelijk dingen koestert die hij niet bezit, en dat een tuin niet wordt verfraaid door wat erin staat, maar door de bereidheid van de eigenaar om te geloven dat het verschil maakt.

De Reacties

Dennis kwam langs op de tweede dag. Hij bekeek de kabouter zeven seconden, zei "die zonnebril doet het binnen ook niet", en vertrok zonder verdere toelichting. Twee dagen later appte hij of hij de kabouter een weekend mocht lenen "voor iets". Hij heeft niet uitgelegd waarvoor.

Riet, mijn buurvrouw van zevenenzestig, begreep het beeld niet en vergeleek het met een tuinkabouter die haar neef Herman in 1987 had, "maar dan een die nog gewoon een lampje vasthield, daar had je tenminste wat aan". Halverwege haar betoog over de teloorgang van het nut hield ze het beeld zelf vast, draaide het om, en vroeg of ze het mocht hebben. Ik heb dit genoteerd als een onverwacht resultaat: het object verandert de mens die het bekritiseert in de mens die het begeert.

Bas, mijn zoon van zeventien, verscheen in de tuindeur, keek naar de kabouter, keek naar mij, en zei: "Papa gaat het wel?" Daarna verdween hij. Ik heb deze meting opgenomen in de dataset zonder hem te kunnen duiden.

Technische Specificaties

Hoogte: vierentwintig centimeter. Materiaal: hars, met een opgegeven weerbestendigheid die door geen enkel weer op de proef werd gesteld omdat het beeld nergens aan deelnam. Gewicht: voldoende om niet om te waaien, onvoldoende om iets te betekenen. Geleverde functies: nul. Gesuggereerde functies: bewaking, verfraaiing, stoerheid. Gemeten effect op de hoeveelheid bezoekende motorrijders in de eerste week: nul. Gemeten effect op de hoeveelheid keren dat ik 's ochtends om 07:12 naar buiten keek en even glimlachte: drieëntwintig.

Conclusie

Ik ken de score op de nutteloosheidsschaal, en het zijn vijf sterren. De kabouter doet niets, beschermt niets, verfraait uitsluitend in de mate waarin ik bereid ben hem die verfraaiing toe te kennen, en wacht op een gebeurtenis die nooit komt met een kalmte die ik bij mezelf nooit heb kunnen opbrengen. Dat is, technisch gezien, een meesterwerk van overbodigheid.

En toch. Ik heb dit beeld vierentwintig dagen geobserveerd om vast te stellen dat het volstrekt zinloos is, en ik heb daarvoor elke ochtend de schuurdeur opengedaan. De kabouter bewaakt niets. Ik ben degene die kwam kijken of hij er nog stond. Het probleem is niet het product. Het probleem is dat ik er een hou.